(0341)255473 info@rch.ge
რეგისტრაცია

პროდუქტები, რომლებიც სქესობრივ პოტენციას ამაღლებს

administrator 9-09-2016, 00:10 353 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 სქესობრივი აქტივობის დონეს ადამიანის ჰორმონები არეგულირებს, თუმცა არსებობს პროდუქტები, რომლებიც “სქესობრივი მადის” აღძვრას უწყობს ხელს. ამ მხრივ გამორჩეულია არაჟანი. მედიკოსებისა და დიეტოლოგების დასკვნით, მისი სისტემატური მიღება ხელს უწყობს სქესობრივი პოტენციის ამაღლებას. სქესობრივი აქტივობის შენარჩუნებასა და გაძლიერებას ხელს უწყობს ზოგიერთი ხილი: ნუში - ის მდიდარია ცილებით, E ვიტამინითა და კალციუმით, კარგი საკვებია ტვინისთვის და აძლიერებს სქესობრივ ლტოლვას. ავოკადო - მდიდარია ცხიმებით, ვიტამინებით, კალციუმით. ის კარგია სქესობრივი უძლურების დროს. ხელს უწყობს მამაკაცის სათესლე ჯირკვლების ფუნქციობას. ბანანი - სავსეა კალიუმით. მისი მიღება სასურველია უგუნებობის დროს. თუ ბანანს ძილის წინ მიიღებთ, დაძინებამდე კარგი სექსუალური მადა გექნებათ. ქოქოსი - ზრდის სპერმის რაოდენობას და წმენდს შარდის ბუშტს. თუ მამაკაცი თაფლთან შერეულ ქოქოსის წვენს მიირთმევს, სქესობრივი პრობლემებისგან დაზღვეული იქნება. ფინიკი - წმენდს სისხლს და ააქტიურებს ლტოლვას. განსაკუთრებით კარგია ერთმანეთში არეული ფინიკი, ქოქოსი და ნუში.

კაკალი, თხილი და ნუში

administrator 8-09-2016, 23:23 659 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 კაკალი უნიკალური მცენარეა. ის აუცილებლად უნდა შედიოდეს ჩვენს ყოველდღიურ რაციონში. კაკალი თითქმის იმდენსავე ვიტამინს, მიკროელემენტსა და ამინმჟავას შეიცავს, რამდენსაც ხილი. ამასთანავე, ნაჭუჭი, მისი ბუნებრივი გარსი, დიდხანს ინარჩუნებს სასარგებლო თვისებებს. კაკალი შეიცავს A, B1, B2, E, PP, C ვიტამინებს, კობალტს, რკინას, თუთიას, კალციუმს, კალიუმს, მაგნიუმს, ფოსფორს, იოდს... მოკლედ, ჩათვალეთ, რომ შინ მთელი აფთიაქი გაქვთ და მთელი ეს სიმდიდრე წარმოდგენილია აქტიური და ადვილად ასათვისებელი ფორმით. კაკალი რეკომენდებულია გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების პროფილაქტიკისთვის, ათეროსკლეროზისა და ჰიპერტონიის სამკურნალოდ, ნაჩვენებია ნერვული დარღვევებისა და უძილობის დროს. C ვიტამინი, რომელიც იმუნიტეტს ამაღლებს, კაკალში უფრო მეტია, ვიდრე შავ მოცხარში. სხვადასხვა პრობლემასთან ბრძოლაში თაფლიანი ნიგოზი დაგეხმარებათ: აურიეთ ერთმანეთში თანაბარი რაოდენობის გახეხილი ნიგოზი, თაფლი და დაჭრილი ლეღვი. მიიღეთ თითო სუფრის კოვზი დღეში. ეს არის პოლივიტამინური საშუალება, რომელიც აუმჯობესებს ნივთიერებათა ცვლას. ანემიის დროს ძალიან სასარგებლოა ნიგოზი, თაფლი, გარგარის ჩირი, ქიშმიში, ლიმონი, გატარებული თანაბარი რაოდენობით. ეს ნარევი მაღლა სწევს სისხლში ჰემოგლობინის დონეს, ავსებს ორგანიზმს ენერგიითა და სასიცოცხლო ძალით. კაკლის ფოთლებისა და წენგოს ნახარშს ხალხური მედიცინა კუჭისა და გინეკოლოგიური დაავადებების, თირკმელებისა და საშარდე ბუშტის, სტომატიტისა და ანგინის, ლიმფური ჯირკვლების ანთების, ჩირქოვანი ჭრილობების სამკურნალოდ, ნივთიერებათა ცვლის გასაუმჯობესებლად, გასტროენტერიტის, კუჭის აშლილობის დროს, საჭმლის მონელების გასაუმჯობესებლად, ავიტამინოზის დროს ორგანიზმის მოსამარაგებლად, მადის მოსაგვრელად, თეთრად შლის, არარეგულარული მენსტრუაციისა და პარაზიტების საწინააღდეგოდ იყენებს. ერთ სუფრის კოვზ გამხმარ, დაკუწულ კაკლის ფოთოლს ასხამენ ერთ ჩაის ჭიქა მდუღარე წყალს (სადღეღამისო ულუფა), წყალში აზავებენ და ისე სვამენ. გარეგანი დანიშნულებით კი ნახარშს იყენებენ: 3-5 სუფრის კოვზ ფოთოლს 0,5ლ წყალს ასხამენ და 15 წუთის განმავლობაში ხარშავენ. კაკლის უღლის ნახარში ამცირებს ფეხების ოფლიანობას, უხდება ხველას. 2 სუფრის კოვზს დაასხით 0,5ლ ადუღებული წყალი, გააჩერეთ 30 წუთი. გაიკეთეთ აბაზანა ფეხებზე კვირაში 2-ჯერ. კაკალი ფართოდ გამოიყენება კულინარიაში, საკონდიტრო საქმიანობაში. მისგან მზადდება უგემრიელესი კერძები და ტკბილეული. ამ მხრივ გამორჩეულია ქართული სამზარეულო. მინერალებისა და ვიტამინების შემცველობით კაკალს ტოლს არ უდებს თხილი, არაქისი, ნუში. თხილში ყველაზე ფასეული E ვიტამინისა და მაღალი ღირებულების ცილის ურთიერთშერწყმაა, რაც ხელს უწყობს კუნთოვანი ქსოვილის სიმტკიცეს და ანელებს დაბერების პროცესს. ასეთივე თვისებები აქვს ნუშს. გარდა ამისა, იგი შეიცავს კალციუმს, რომელიც აუცილებელია ოსტეოპოროზის პროფილაქტიკისთვის. ნუშის რძეში არ არის ლაქტოზა და ქოლესტეროლი, ამიტომ იგი წარმატებით ცვლის ძროხის რძეს. 110 გრამი ნუში დააქუცმაცეთ, ნელ-ნელა დაასხით 200მლ ადუღებული წყალი, გადაწურეთ და ლოსიონის ნაცვლად სახის გასაწმენდად გამოიყენეთ. A, D, C, E, K, B1, B2, PP ვიტამინებით მდიდარი არაქისი ჩვენი რაციონის შეუცვლელი კომპონენტია. მისი რეგულარული გამოყენება აუმჯობესებს ნერვული ქსოვილების ფუნქციობას, განამტკიცებს მეხსიერებას. არაქისი არ გაგასუქებთ, რადგან მისი უჯრედისი კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მუშაობას ასტიმულირებს. არაქისი ფოლიუმის მჟავას ბუნებრივი წყაროა. თუ მას თქვენს ყოველდღიურ მენიუში ჩართავთ, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების განვითარების რისკს საგრძნობლად შეამცირებთ. სამწუხაროდ, არაქისი ხშირად იწვევს ალერგიას, ამიტომ მის ჭარბ გამოყენებას უნდა ერიდოთ. დიეტოლოგები გვირჩევენ, თხილსა და კაკალს მეტისმეტად არ მივეძალოთ, რადგან მათ შემადგენლობაში არსებული უჯრედისი ძნელი ასათვისებელია. დღეში 50 გრამი თხილი ან კაკალი საკმარისია. ამასთანავე, ისინი კარგად უნდა დავღეჭოთ ან ხორცსაკეპ მანქანაში გავატაროთ და ისე დავუმატოთ სალათებს, მხალეულს, დესერტს, მოვამზადოთ საწებელი. ეს კერძების კვებით ღირებულებას საგრძნობლად გაზრდის. მიირთვით კაკალი, თხილი, არაქისი, ნუში, დაიცავით ზომიერება და თქვენი ორგანიზმი დიდხანს შეინარჩუნებს მხნეობასა და ჯანმრთელობას.

კვერცხის ცილის კვებითი და სამკურნალო ღირებულება

administrator 8-09-2016, 23:21 832 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 კვერცხის ცილას, როგორც საკვებსა და სამკურნალო საშუალებას, ადამიანი უძველესი დროიდან იყენებს. ის განსაკუთრებით ადვილი ასათვისებელია. მისი შემადგენლობა საოცრად დაბალანსებულია - კვერცხი ხომ ბუნების მიერ ფრინველთათვის სიცოცხლის მისაცემად არის შექმნილი! კვერცხის ცილა მიღებიდან სამ საათში მთლიანად აითვისება და ორგანიზმს ძვირფასი საკვები ნივთიერებებით ავსებს. მისი ენერგეტიკული ღირებულება სულ 45 კკალორიას შეადგენს. ამასთან, კვერცხის ცილა მდიდარია B ჯგუფის ვიტამინებით. განსაკუთრებით ბევრია მასში ქოლინი, ურომლისოდაც ჩვენს უჯრედებს ნორმალური ფუნქციობა და სრულფასოვანი არსებობა არ შეუძლია. აღსანიშნავია აგრეთვე D, H და K ვიტამინების შემცველობა, მინერალებიდან კი - ნატრიუმისა, გოგირდისა, ქლორისა, კალიუმისა, ფოსფორისა, კალციუმისა და მაგნიუმისა, ასევე თუთიისა, რკინისა, სპილენძისა, იოდისა, მოლიბდენისა, ქრომისა, კობალტისა და მანგანუმისა. კვერცხის ცილაში ბევრი ნიაცინია, რომელსაც B3 ან PP ვიტამინსაც უწოდებენ. ეს უკანასკნელი უზრუნველყოფს ტვინის სრულფასოვან კვებას და აუმჯობესებს ნერვული უჯრედების აქტივობას. K ვიტამინი განაპირობებს სისხლის ნორმალურ შედედებას, ფოლიუმის მჟავა ანუ ვიტამინი B9 კი ჩანასახის თავის ტვინის განვითარებაზეა პასუხისმგებელი. კვერცხის ცილაში ბევრია აგრეთვე D ვიტამინი, - რა თქმა უნდა, არა იმდენი, რამდენიც თევზის ქონში, მაგრამ მნიშვნელოვანი რაოდენობით. და კიდევ, კვერცხის ცილა მდიდარია ამინმჟავებით, რომელთა წყალობითაც ჩვენი ორგანიზმის ქსოვილები და უჯრედები იზრდება და განახლდება. დაბალი კალორიულობა კვერცხის ცილას პროტეინის საუკეთესო წყაროდ აქცევს. საერთოდ, როდესაც პროტეინებზე საუბრობენ, რატომღაც ყოველთვის ხორცეულს მოიაზრებენ, ავიწყდებათ, რომ 100 გრამ ყველაზე დაბალცხიმიან საქონლის ხორცშიც კი სულ 17 გრამი პროტეინია, ენერგეტიკული ღირებულება კი 220 კკალორიას შეადგენს. რძეც კი, რომელიც ცილის წყაროდ არის აღიარებული, 100 გრამზე მხოლოდ 4 გრამ პროტეინს შეიცავს, ხოლო კალორიულობა 70-ს აღწევს, მაშინ როდესაც კვერცხის ცილაში 11 გრამი პროტეინია, კალორია კი - სულ 45.კვერცხის ცილის სამკურნალო თვისებებიათვისებადობის თვალსაზრისით ცილები მეტად განსხვავდება ერთმანეთისგან. როგორც უკვე აღვნიშნეთ, კვერცხის ცილა ადვილად ასათვისებელია, რაც მას ძალზე ფასეულ საკვებად აქცევს. მცენარეული ცილები, საზოგადოდ, ძალზე სასარგებლოა. ზოგიერთ მათგანს, მაგალითად, პარკოსნებისას, 70%-ით ითვისებს ორგანიზმი, თევზეულისას - 76%-ით, აი, კვერცის ცილა კი 95%-ით აითვისება. მასში შემავალი პროტეინი ზრდის ორგანიზმში “კარგი” ქოლესტერინის დონეს, განამტკიცებს სისხლძარღვთა კედელს, აქვს ანტიბაქტერიული მოქმედება. კვერცხის ცილის ყველა ეს ღირსება ადამიანმა დიდი ხანია შეამჩნია. ოფიციალურ, კლასიკურ მედიცინაში კვერცის ცილას იყენებენ სხვადასხვა სამკურნალო საშუალების მოსამზადებლად, ლაბორატორიული კვლევებისთვის, ტუტეებით, მჟავებითა და მძიმე მეტალებით მოწამვლისას. მკურნალობა კვერცხის ცილით ანგინისა და გულძმარვის დროს რეკომენდებულია ახალი უმი კვერცხის ცილის დალევა. საშვილოსნოდან სისხლდენის დროს აიღეთ ექვსი ცალი ახალი კვერცხის ცილა, კარგად ათქვიფეთ ერთ სადილის კოვზ ლიმონის წვენთან ერთად და დილაობით, უზმოზე მიირთვით. ხახის დამწვრობას უფრო სწრაფად მოიშუშებთ, თუ ყლუპ-ყლუპად დალევთ უმი კვერცხის ცილას, გარეულს წყალში ან ზეთში, თანაფარდობით 1:1. მოწამვლით გამოწვეული კუჭ-ნაწლავის ფუნქციური აშლილობის დროს რეკომენდებულია, კვერცხის ცილას შეათქვიფოთ ერთი ჭიქა ადუღებული წყალი და ცოტაოდენი შაქარი და ყლუპ-ყლუპად დალიოთ. მას შემომგარსველი და დამარბილებელი მოქმედება აქვს. ფაღარათის დროს ერთ კვერცხის ცილას შეურიეთ 4 წვეთი იოდი (არ ათქვიფოთ) და მცირე ულუფებით ყლუპ-ყლუპად სვით. ნაწოლების დამუშავება რეკომენდებულია დღეში სამჯერ ასეთი ნარევით: წამოდუღებულ და გაგრილებულ (უმჯობესია, ზეითუნის) ზეთს შეურიეთ უმი კვერცხის ცილა და საგულდაგულოდ ათქვიფეთ. ამოვარდნილობისა და სახსრების სხვა დაზიანების დროს ნატკენ ადგილზე შეიზილეთ ასეთი ნარევი: ერთ კვერცხის ცილას დაამატეთ ერთი სადილის კოვზი ფქვილი და ერთი სადილის კოვზი სპირტი. კარგად მოურიეთ. მალამოს წასმის შემდეგ სახსარი მჭიდროდ შეიხვიეთ ბინტით და მთელი ღამით გაიჩერეთ. დამწვრობის სამკურნალოდ კარგია ასეთი მალამო: აიღეთ ერთი და იმავე მოცულობის ახალი კვერცხის ცილა, ქაცვის ზეთი და კრაზანას ცხიმი, კარგად აურიეთ. წაისვით დამწვარ ადგილზე, ზემოდან დაიფინეთ ქაღალდის ხელსაწმენდი და დოლბანდით შეიხვიეთ. ნახვევი ყოველდღე იცვალეთ. ეს მალამო სწრაფად აშუშებს დამწვრობას.

რატომ უკავია მწყრის კვერცხს განსაკუთრებული ადგილი იაპონელ მოსწავლეთა რაციონში

administrator 8-09-2016, 23:12 86 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 იაპონელებმა მეცნიერული გამოკვლევები ჩაატარეს და დაასკვნეს, რომ მწყრის კვერცხი აუმჯობესებს ნერვული სისტემის ფუნქციას, ზრდის გონებრივ შესაძლებლობებს, გამოაქვს ორგანიზმიდან რადიონუკლიდები, რაც იაპონელებისთვის ყველა სხვა ქვეყნის მოსახლეობაზე მნიშვნელოვანია. დღესდღეობით მწყრის კვერცხი იაპონიის ყოველ კუთხე-კუნჭულში იყიდება. მოსწავლეთა რაციონში მას განსაკუთრებული ადგილი უკავია. ჩერნობილის ავარიის შემდეგ რადიაქტიური ზონიდან გამოყვანილ ბავშვებს რეგულარულად კვებავდნენ მწყრის კვერცხით. შედეგად, ბავშვები გამოკეთდნენ, გაუქრათ თავბრუხვევა, ცხვირიდან სისხლდენა და დაქანცულობა, ტკივილი გულმკერდის არეში, გაუძლიერდათ მადა. კვერცხის მიმართ უარყოფითი რეაქცია ბავშვებს არ გამოვლენიათ, იმათაც კი, ვისაც ალერგიული დაავადება ჰქონდა.

პოლიპები - უცხონი ჩვენს სხეულში

administrator 4-09-2016, 14:41 2 173 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 გარეგნულად ყვავილოვანი კომბოსტოს თავებს ან ყურძნის მტევნებს ჰგვანან, სოკოებივით იზრდებიან და განსაკუთრებული მოვლა არ სჭირდებათ. უცხოპლანეტელებივით ჯერ ერთ ადგილზე ინერგებიან, იზრდებიან ლორწოვან გარსში, მერე კი ხელსაყრელ მომენტს ელიან, რათა ახალ-ახალი ტერიტორიები დაიპყრონ. ხან ერთეულ წარმონაქმნებად იზრდებიან, ხან კი კოლონიებად. მათი საყვარელი ადგილებია: ყელი, ყური, ცხვირი, საჭმლის მომნელებელი ტრაქტი, სასქესო ორგანოები. ყველაზე დიდი საშიშროება მათ უნარს - ავთვისებიან, სიმსივნურ ქსოვილად გადაგვარებას - უკავშირდება. ამიტომაც გვირჩევენ მათ დროულ მკურნალობასა და განადგურებას. ყელიყელში პოლიპები ძალზე იშვიათად ჩნდებიან, ჩვეულებრივ, ქრონიკული ფარინგიტის, ლარინგიტისა და ტონზილიტის ფონზე. ლოკალიზდებიან სახმო იოგებზე ან სახმო ნაპრალის ზევით. მოზრდილები ხმის ჩახლეჩას, გაუხეშებას და სუნთქვის გაძნელებას იწვევენ, რადგან კეტავენ სახმო ნაპრალს. მათ ძირითად სამიზნეს ლექტორები, მომღერლები და სხვა ის ადამიანები წარმოადგენენ, რომელთა პროფესიაც ხმის გადაძაბვას უკავშირდება. პოლიპებს ადგილობრივი ანესთეზიის თანხლებით ლაზერით აცილებენ. ოპერაციის შემდგომ აუცილებელია ქრონიკული ინფექციის კერის აღმოფხვრაც. ყურიყურში პოლიპები ქრონიკული ოტიტისა და მისი გამწვავების ფონზე ჩნდება. იზრდება დაფის აპკის ლორწოვანზე და ვლინდება სმენის მკვეთრი დაქვეითებით, ყურში ხმაურით. მკურნალობა პოლიპის ადგილობრივი ანესთეზიის ქვეშ მოცილებას ითვალისწინებს. ცხვირილორ-სისტემის ორგანოებიდან პოლიპები ყველაზე ხშირად ცხვირში ლოკალიზდებიან. მათი საყვარელი ადგილი ცხავის ძვლის ლაბირინთია - წვრილი წიაღები, საიდანაც ისინი ისე იზრდებიან, რომ ჰაიმორის და შუბლის წიაღებამდეც კი აღწევენ. ნებისმიერი ფორმისა და ზომისანი, განლაგებულნი არიან როგორც ერთეულებად, ისე კოლონიების სახით, რომლებიც ძალიან ჰგავს ყურძნის მტევანს. ყველაზე ხშირად პოლიპების სამიზნენი ხდებიან ალერგიული პირები, როგორც სეზონურად, ისე ქრონიკულად მოავადენი. მათი ლორწოვანი გარსი ხომ მუდმივად გაღიზიანებულია, არასწორად ფუნქციონირებს და შესანიშნავ ნიადაგს ქმნის უცხოთა გასამრავლებლად. მეორე პოტენციური სამიზნენი დაქვეითებული იმუნიტეტის მქონენი არიან, რომლებმაც გადაიტანეს ვირუსული ინფექცია ან გრიპი, ანდა აქვთ ქრონიკული ბრონქიტი და რინიტი. ორგანიზმის თავდაცვითი ძალების დასუსტებისას ინფექცია, მიკროორგანიზმის ცხოველქმედების პროდუქტები კიდევ უფრო აღიზიანებს ლორწოვან გარსს და შედეგად ახალწარმონაქმნები ვითარდებიან. მესამე - პოტენციური სამიზნენი გახლავთ ცხვირის გამრუდებული ძგიდის მქონე ადამიანები, მათ დარღვეული აქვთ ცხვირის დანამატი წიაღების დრენაჟული ფუნქცია. ამ დროს, ჩვეული ფლორა ცხვირიდან წიაღებში ხვდება, აღიზიანებს ლორწოვანს და იწვევს ქრონიკულ სინუსიტს. მეოთხე პოტენციური სამიზნენი არიან პრობლემური კბილების მქონე ადამიანები. კბილები უშუალოდ ცხვირის დანამატი ღრუების ქვეშ მდებარეობს. ზოგჯერ მათი ფესვები წიაღის არეში ხვდება, ამიტომ როდესაც პირის ღრუში კარიესი, გინგივიტი, სტომატიტია, მავნე ფლორა ზედა ყბიდან ხვდება ცხვირის სინუსებში და პოლიპებს აჩენს. სად იმალება საფრთხეცხვირის პოლიპები ავთვისებიან სიმსივნედ ძალიან იშვიათად გადაგვარდება. მთავარი საშიშროება პოლიპის მიერ გამოწვეული ანოსმია - ყნოსვის დაკარგვაა. ხშირია ყლაპვის პროცესის დარღვევა, როდესაც მსხვილი პოლიპი ცხვირ-ხახიდან პირის ღრუში ვარდება, სუნთქვა ძნელდება, როდესაც იგი არღვევს წიაღის ძვლოვან კედელს და ცხვირის სინუსებიდან გამოდის. ყველაზე საშიშია ის მდგომარეობა, როდესაც პოლიპი თავის ტვინთან ახლოს იმყოფება. ამ შემთხვევაში პოლიპოზის სტანდარტული სიმპტომები: ყნოსვის დაკარგვა და სუნთქვის გაძნელება, ჩვეულებრივ, არ ვლინდება. პაციენტი უპირატესად უჩივის თავის ტკივილს, ქალასშიდა წნევის მატებას, ნევროლოგიურ მოშლილობებს და ვიდრე რეალური მიზეზი დგინდება, პოლიპი უკვე საკმაოდ დიდ ზომას აღწევს და ადვილად აღმოსაჩენია როგორც რენტგენის სურათზე, ისე ტომოგრაფიული კვლევისას. მკურნალობაპოლიპის აღმოსაჩენად აუცილებელია სპეციალისტთან ვიზიტი, რენტგენული, ტომოგრაფიული და ენდოსკოპიური კვლევები. პოლიპები ყოველთვის როდი ექვემდებარება ამოკვეთას. პატარა წარმონაქმნების ზრდის პროცესის შენელება შესაძლებელია კორტიკოსტეროიდული პრეპარატებით, მაგრამ მათი სრული გაქრობის ძალა არ შესწევთ, ამიტომ აუცილებელია დარჩენილებზე დაკვირვება, განსაკუთრებით ალერგიულ პირებში. რაც შეეხება უკვე გაზრდილ, დიდი ზომის პოლიპებს, აუცილებელია მათი ამოკვეთა. ერთეული პოლიპი ადვილად მოსაშორებელია ადგილობრივი ანესთეზიით, ენდოსკოპის დახმარებით. ამგვარი ოპერაცია ამბულატორიულად ტარდება და პაციენტს იმავე დღეს შეუძლია შინ დაბრუნდეს. თუ პოლიპი დიდია და, ამასთან, რამდენიმე, ტარდება ცხვირის პოლიპოტომია ცხავის ძვლის ლაბირინთის გაკვეთით. ამის შემდგომ პაციენტი კლინიკაში 1-2 კვირა ჩერდება. ერთი თვის განმავლობაში აკრძალულია ფიზიკური დატვირთვა, ცხვირის ტრავმა და ორთქლის აბანოში ყოფნა. გაითვალისწინეთ: როდესაც არ ხერხდება პოლიპის სრული მოცილება, ლორწოვან გარსზე რჩება პატარა ნაწილი, საიდანაც გარკვეული დროის შემდგომ ვითარდება რეციდივი და საჭირო ხდება განმეორებითი ოპერაცია. საჭმლის მომნელებელი ტრაქტი, კუჭიკუჭში პოლიპების წარმოქმნა ყველაზე ხშირად ატროფიულ გასტრიტს უკავშირდება, როდესაც კუჭი აღარ გამოიმუშავებს მარილმჟავას, პეპსინს და კარგავს საჭმლის მონელების უნარს. ეს 40-60 წლის ასაკში ხდება, თანდათანობით თხელდება კუჭის ლორწოვანი გარსი, ვითარდება სეკრეტორული უკმარისობა და პოლიპებიც ჩნდებიან. ახალგაზრდობაში პოლიპების გაჩენა არარაციონალურ დიეტებს უკავშირდება. ისინი ყველაზე ხშირად ლოკალიზდებიან იმ ნაწილში, სადაც საყლაპავი მილი კუჭში გადადის. შესაძლოა იყვნენ როგორც ავთვისებიანები, ისე კეთილთვისებიანები. ორივე ტიპი ნეგატიურად მოქმედებს როგორც კუჭის, ისე მთელი საჭმლის მომნელებელი ტრაქტის ფუნქციაზე. კეთილთვისებიან პოლიპებს ფეხი არ აქვთ, პირდაპირ სხედან ფუძეზე, პატარა ზომისანი სიმპტომატიკას არ იწვევენ, მაგრამ როცა 5 სმ-ს აჭარბებენ - კეტავენ კუჭის გასასვლელს, რის გამოც შესაძლოა განვითარდეს გულძმარვა, ღებინება, გულისრევა, შინაგანი სისხლდენა და პერიტონიტი. მკურნალობაპოლიპების გამოსავლენად ტარდება გასტროსკოპია, თუ მცირე ზომისანი არიან - ბიოფსია და დაკვირვება იმის დასადგენად, იზრდებიან თუ არა. თუ დიდი ზომისაა, გასტროსკოპიის დროს კვეთენ. ერთ ჯერზე შესაძლებელია 4-დან 7 მათგანის მოცილება. ოპერაციის შემდგომ პაციენტს მკაცრი სამკურნალო კვება ენიშნება. რეკომენდებულია ვიტამინოთერაპია. ავთვისებიანი პოლიპის არსებობისას, თუ სიმსივნეს არ გააჩნია მეტასტაზი, ტარდება კუჭის ნაწილობრივი რეზექცია, თუ იგი გავრცელებულია, მაშინ სრული რეზექცია. კუჭის გარეშე ადამიანები ცოცხლობენ, თუმცა მათი ცხოვრების ხარისხი რამდენადმე უარესდება. ნაწლავებინაწლავთა პოლიპოზი მემკვიდრეობითი დაავადებაა, ე.წ. დიფუზური ოჯახური პოლიპოზი, როდესაც პოლიპები მთელ ნაწლავშია მოდებული და თითქმის ყოველთვის კიბოდ გადაგვარდებიან. დაავადება ვლინდება 10, 20 და 30 წლის ასაკში. არსებობს ვერსია, რომ პროცესი დაქვეითებული იმუნიტეტის ფონზე იწყება. ავთვისებიანი პოლიპები გარეგნულად სოკოს წააგვანან, რომლებიც ფეხზე იზრდებიან. დასაწყის სტადიაზე პირველი ნიშანია: მადის დაქვეითება, ტკივილი მუცლის არეში, შემდგომ კი სისხლიანი განავალი, დიარეა, ღებინება, მეტაბოლური ცვლილებები. გენეტიკური მიზეზის გარდა, პოლიპოზი შესაძლოა განვითარდეს მსხვილი ნაწლავის დაზიანებისას ან წყლულოვანი კოლიტის ფონზე. ეს კეთილთვისებიანი პოლიპებია, რომელთა ზრდაც არღვევს ნაწლავის პერისტალტიკას, ამიტომ სიფრთხილე მათთანაცAარის საჭირო. მკურნალობაპოლიპების აღმოსაჩენად ტარდება კოლონოსკოპია, შემდგომ - ბიოფსია. სამწუხაროდ,  ავთვისებიან პოლიპთა კოლონიები ისე აზიანებენ ნაწლავს, აუცილებელი ხდება მისი სრული ამოკვეთა. კეთილთვისებიანი პოლიპების მოცილება კი შესაძლებელია ლაპაროსკოპიულად. ოპერაცია არ აუარესებს ადამიანის ცხოვრების ხარისხს, ორგანიზმი მრავალი წლის განმავლობაში აგრძელებს ნორმალურ ფუნქციონირებას. ქალის სასქესო ორგანოებიყველაზე ხშირად ჩნდებიან საშვილოსნოს ყელსა და საშვილოსნოს ლორწოვან გარსში. მათ განვითარებაში დიდ როლს თამაშობს ანთებითი დაავადებები და მეტაბოლური მოშლილობები, რომლებიც მენსტრუალური ციკლის არევას იწვევენ. სახეობის მიხედვით ცნობილია: ფიბროზულ-ჯირკვლოვანი, ფიბროზული, პლაცენტური, ჯირკვლოვანი, ადენომური პოლიპები, ეს უკანასკნელნი ყველაზე ხშირად მალიგნიზდებიან კიბოდ. საშვილოსნოს ყელის პოლიპებს ახასიათებს სქესობრივი აქტის დროს ტკივილი შემდგომი სისხლდენით, გახანგრძლივებული მენსტრუაცია - 7 დღეზე მეტხანს. გაითვალისწინეთ! პოლიპები შესაძლოა იქცნენ უშვილობის მიზეზად, რადგან ისინი სპერმატოზოიდების გადაადგილებისთვის სერიოზულ წინაღობას ქმნიან. ისინი უპირატესად ფარულად არსებობენ - მათი აღმოჩენა შემთხვევით ხდება, ამიტომ აუცილებელია ყველა ქალისთვის წელიწადში ორჯერ ვაგინალური ულტრაბგერითი კვლევა. პოლიპები ხშირია 30 წელს გადაცილებულ, არანამშობიარებ ქალებში. მკურნალობამოცილება ხდება რეზექტომიით. შემდგომ ტარდება ბიოფსია. პოსტოპერაციული მკურნალობა ჰისტოლოგიური კვლევის შედეგის და პაციენტის თავისებურებათა გათვალისწინებით განისაზღვრება. შარდის ბუშტიპოლიპები შესაძლოა განვითარდნენ შარდის ბუშტის ზედაპირზე და გამოიწვიონ სისხლდენა, გახშირებული და მტკივნეული შარდვა. განსაკუთრებით მამაკაცებში. მათი აღმოჩენა ხდება ცისტოსკოპიით. მკურნალობა40 წლის შემდგომ ჭარბობს ავთვისებიანი წარმონაქმნები. ოპერაციის შემდგომ საჭიროა ბიოპტატის ჰისტოლოგიური გამოკვლევა. შარდის ბუშტის პოლიპებს ყველაზე ხშირად ახასიათებს რეციდივები, ამიტომ ოპერაციის შემდგომ აუცილებელია ექიმის მუდმივი და რეგულარული კონტროლი.

პროსტატის კიბოს მკურნალობა

administrator 4-09-2016, 14:38 1 275 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 სპეციალისტები აღნიშნავენ, რომ საკმაოდ რთულია, გავაკეთოთ არჩევანი სადღეისოდ არსებულ მკურნალობის მეთოდებს შორის. მართალია, მონაცემები პროსტატის კიბოს მკურნალობის ამა თუ იმ მეთოდის ეფექტიანობის შესახებ დღეს გაცილებით მეტია, ვიდრე სულ რაღაც 10 წლის წინ, მაგრამ თითოეული მათგანის ეფექტიანობისა და უსაფრთხოების დასადგენად გამოკვლევები ჯერ კიდევ გრძელდება. ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში მკურნალობის გეგმის შემუშავებისას ექიმები განასხვავებენ პროსტატის კიბოს სამ სახეს - ორგანოში ლოკალიზებულს (დაზიანებულია მხოლოდ პროსტატა), ადგილობრივად გავრცელებულს (პროსტატის დიდი სიმსივნე ან მხოლოდ ადგილობრივად გავრცელებული სიმსივნე) და მეტასტაზირებულს (სიმსივნე გავრცელებულია შორს ან ფართოდ). მხოლოდ ორგანოში ლოკალიზებული ან ადგილობრივად გავრცელებული პროსტატის კიბოს შემთხვევაში მკურნალობა გულისხმობს ქირურგიულ ჩარევას, სხივურ თერაპიას, ჰორმონულ თერაპიას, კრიოთერაპიას, ზოგჯერ - რამდენიმე ამ მეთოდის კომბინაციას და ამასთან ერთად პაციენტზე დაკვირვებას. პროსტატის მეტასტაზირებული სიმსივნის განკურნება, სამწუხაროდ, შეუძლებელია. მისი მკურნალობა, რომელიც ჰორმონული თერაპიითა და ქიმიოთერაპიით ხორციელდება, ფაქტობრივად პალიატიურია - მხოლოდ სიმსივნის ზრდის შეფერხებასა და დაავადების სიმპტომების შესუსტებას ემსახურება. ქირურგიული მკურნალობაპროსტატის კიბოს ქირურგიული მკურნალობისას ტარდება რადიკალური პროსტატექტომია - პროსტატის ამოკვეთა. სწორედ რადიკალურ პროსტატექტომიას მიმართავენ ყველაზე ხშირად ორგანოში ლოკალიზებული და ადგილობრივად გავრცელებული სიმსივნის დროს. არსებული მონაცემებით, მკურნალობის ამ მეთოდის ეფექტიანობა 90%-ს უტოლდება. რადიკალური პროსტატექტომია შეიძლება ჩატარდეს როგორც ღია ქირურგიული ჩარევით, ისე ლაპაროსკოპიით. მსოფლიოს მოწინავე ქვეყნები ხვეწენ ოპერაციულ ტექნიკას და შეიმუშავებენ მეთოდებს, რომელთა წყალობითაც შესაძლებელი ხდება ოპერირება მცირე განაკვეთიდან სპეციალური ხელსაწყოების გამოყენებით. მონაცემები ჯერჯერობით იმაზე მეტყველებს, რომ ასეთი ჩარევის შედეგები არ განსხვავდება ღია წესით ჩატარებული ოპერაციის შედეგებისგან, თუმცა, რასაკვირველია, ვერ უარვყოფთ, რომ რაც უფრო ნაკლებად ტრავმულია ჩარევა, მით უფრო ნაკლები სისხლი იკარგება და მით უფრო ნაკლებია ტკივილი ოპერაციის შემდგომ პერიოდში. სხივური თერაპიასხივური თერაპიის მიზანია სიმსივნური უჯრედების განადგურება და მათი გამრავლების შეჩერება. მკურნალობის ეს მეთოდი ეფუძნება იმ ფაქტს, რომ სიმსივნური უჯრედები, რომლებიც საკმაოდ სწრაფად მრავლდებიან, გაცილებით ადვილად იშლებიან გამოსხივების ზემოქმედებით, ვიდრე მიმდებარე ნორმალური უჯრედები. კლინიკური კვლევების მონაცემების თანახმად, ორგანოში ლოკალიზებული პროსტატის კიბოს სხივური თერაპიის შედეგები მკურნალობიდან 10 წლის განმავლობაში ისეთივეა, როგორიც რადიკალური პროსტატექტომიის შემდეგ. 10-წლიანი პერიოდის შემდეგ სხივური თერაპიის ეფექტურობის კვლევა გრძელდება. არ არის გამორიცხული მოგვიანებითი რეციდივი. არჩევანი ოპერაციულ მკურნალობასა და სხივურ თერაპიას შორის დამოკიდებულია მრავალ ფაქტორზე, მათ შორის - პაციენტის სურვილზე, ასაკზე, თანმხლებ დაავადებებზე და, რასაკვირველია, თავად სიმსივნის გავრცელებაზე. ორგანოში ლოკალიზებული პროსტატის კიბოს შემთხვევაში მოწინავე ქვეყნებში პაციენტთა 30%-ს სწორედ სხივური თერაპია უტარდება. ზოგჯერ ონკოლოგები სხივურ თერაპიას ატარებენ ქირურგიულ ან ჰორმონულ თერაპიასთან ერთად. ასეთი კომბინაციის მიზანი მკურნალობის შორეული შედეგების გაუმჯობესებაა. პროსტატის კიბოს ჰორმონული თერაპიამამაკაცის ორგანიზმში გამომუშავებული მამაკაცური ჰორმონი (ანდროგენი) ტესტოსტერონი პროსტატის სიმსივნური უჯრედების ზრდას ასტიმულირებს. ჰორმონული მკურნალობა ტესტოსტერონის მიერ ამ სტიმულაციის დაქვეითებას ისახავს მიზნად. ჩვეულებრივ, ტესტოსტერონი სათესლე ჯირკვლებში გამომუშავდება. ამ პროცესს ასტიმულირებს მალუთეინიზებელი ჰორმონის რილიზინგ-ჰორმონი. ეს ჰორმონი თავის ტვინში არსებულ ენდოკრინულ ჯირკვალში - ჰიპოთალამუსში გამომუშავდება და სისხლის ნაკადით აღწევს სათესლე ჯირკვლებამდე, სადაც ტესტოსტერონის გამომუშავებას ასტიმულირებს. ჰორმონული მკურნალობა ანუ ანდროგენული დეპრივაცია (პროსტატაზე ტესტოსტერონის ზემოქმედების აღკვეთა) შეიძლება ჩატარდეს როგორც ქირურგიული, ისე მედიკამენტური გზით. ქირურგიული მეთოდია სათესლე ჯირკვლების მოკვეთა - ამ ოპერაციას ორქიექტომიას ან კასტრაციას უწოდებენ. მედიკამენტური ჰორმონული მკურნალობისას შესაძლოა გამოყენებულ იქნეს ორი ტიპის პრეპარატები. ერთ ჯგუფს მალუთეინიზებელი ჰორმონის რილიზინგ-ჰორმონის ანტაგონისტს უწოდებენ. ეს მედიკამენტები ბლოკავენ მალუთეინიზებელი ჰორმონის რილიზინგ-ჰორმონის გამოთავისუფლებას თავის ტვინში. მედიკამენტთა მეორე ჯგუფს უწოდებენ ანტიანდროგენულ პრეპარატებს. ისინი მამაკაცური ჰორმონების საწინააღმდეგოდ მოქმედებენ, კერძოდ, ბლოკავენ პროსტატაზე ტესტოსტერონის ზემოქმედებას. არსებული მონაცემებით, მამაკაცები უპირატესობას ანიჭებენ მედიკამენტურ ჰორმონულ თერაპიას, რისი მიზეზიც კოსმეტიკური და ფსიქოლოგიური ფაქტორია. ცნობილია, რომ მკურნალობის ამ ორი მეთოდის ეფექტურობა და გვერდითი ეფექტები თითქმის ერთმანეთის ანალოგიურია, ტესტოსტერონით სიმსივნური უჯრედების სტიმულაცია ეფექტურად ითრგუნება. აღსანიშნავია, რომ ზოგიერთი სახის სიმსივნე მკურნალობის ამ მეთოდზე არ რეაგირებს. ასეთია მაგალითად ანდროგენნეგატიური პროსტატის კიბო. ჰორმონული მკურნალობის ორივე სახის გვერდითი ეფექტია სარძევე ჯირკვლების გადიდება, პერიოდული წამოხურება და იმპოტენცია. მალუთეინიზებელი ჰორმონის რილიზინგ-ჰორმონის ანტაგონისტები ინიშნება ინექციების სახით. ინექცია ტარდება თვეში ერთხელ. ანტიანდროგენულ პრეპარატებს იღებენ კაფსულების სახით, ჩვეულებრივ, მალუთეინიზებელი ჰორმონის რილიზინგ-ჰორმონის ანტაგონისტებთან ერთად. მალუთეინიზებელი ჰორმონის რილიზინგ-ჰორმონის ანტაგონისტები საკმაოდ ეფექტურია. ანტიანდროგენული პრეპარატები მხოლოდ მაშინ ემატება მკურნალობის სქემას, როცა პირველი ჯგუფის პრეპარატები ვერ აფერხებენ სიმსივნის პროგრესირებას. დადგენილია, რომ ჰორმონული თერაპია აძლიერებს სხივური თერაპიის ეფექტს. ჩვეულებრივ, ჰორმონული მკურნალობა ინიშნება ლოკალურად გავრცელებული ან მეტასტაზირებული პროსტატის კიბოს დროს. მხოლოდ ორგანოში ლოკალიზებული სიმსივნის შემთხვევაში მკურნალობის ამ მეთოდს პაციენტთა სულ 10%-ს უნიშნავენ. არ უნდა დავივიწყოთ, რომ ჰორმონული მკურნალობა მხოლოდ პალიატიური მკურნალობაა, მისი მიზანია სიმსივნის ზრდის კონტროლი და არა განკურნება, რადგან ამგვარი მკურნალობით განკურნება შეუძლებელია. ქიმიოთერაპიაქიმიოთერაპიულ პრეპარატებს აქვთ სიმსივნის საწინააღმდეგო ეფექტი. ამ საშუალებებს იყენებენ ჰორმონრეზისტენტული პროსტატის კიბოს შემთხვევაში როგორც პალიატიური მკურნალობის მეთოდს, რომლის მიზანი სიმსივნის ზრდის შეფერხება და სიმპტომების შემსუბუქებაა. ქიმიოთერაპია არ წარმოადგენს არჩევის მეთოდს ლოკალური ან ადგილობრივად გავრცელებული სიმსივნის დროს, ვინაიდან ამ შემთხვევებში ეფექტურია მკურნალობის სხვა მეთოდები. ქიმიოთერაპიის ჩვენებაა პროსტატის მეტასტაზირებული კიბო, რომელიც არ რეაგირებს სხვა მეთოდებით მკურნალობაზე. რასაკვირველია, ქიმიოთერაპიას თან ახლავს გვერდითი ეფექტები, რომლებიც პაციენტის ცხოვრების ხარისხს აუარესებს, მათ შორის - სისუსტე, გულისრევა, თმის ცვენა, ძვლის ტვინის დათრგუნვა, რის შედეგადაც შესაძლოა განვითარდეს ანემია, ლეიკოციტების შემცველობის დაქვეითება და შედეგად ინფექციებისადმი მიდრეკილება, თრომბოციტების შემცველობის დაქვეითება და ამის გამო სისხლდენებისადმი მიდრეკილება. ჰორმონული თუ ქიმიოთერაპიის ჩატარების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას ითვალისწინებენ პროსტატის კიბოს ბუნებას. თუ კიბო ჰორმონმგრძნობიარეა, არჩევის თერაპიაა ჰორმონული თერაპია. თუ სიმსივნე ჰორმონრეზისტენტულია და ჰორმონული ფონით მანიპულირება მის ზრდაზე გავლენას ვერ ახდენს, რასაკვირველია, არჩევანს ქიმიოთერაპიაზე აჩერებენ. სამწუხაროდ, ქიმიოთერაპია, რომელიც ჰორმონული თერაპიის შემდეგ ინიშნება, არასოდეს არის ისეთი ეფექტური, როგორიც ჰორმონული თერაპია, ვინაიდან ამ შემთხვევაში სიმსივნე უფრო აგრესიული ხდება. როცა პროსტატის კიბო განიცდის ტრანსფორმაციას და ჰორმონმგრძნობიარედან ჰორმონრეზისტენტულად გარდაიქმნება, პროგნოზიც უარესდება და ქიმიოთერაპია მკურნალობის ერთადერთ მეთოდად რჩება. მკურნალობის მეთოდის არჩევისას გასათვალისწინებელია სხვა ფაქტორებიც: პაციენტის ასაკი, ჯანმრთელობის საერთო მდგომარეობა, პაციენტის არჩევანი, სიმსივნის სტადია. გარდა ამისა, დახმარებას გვიწევს პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის (PSA) შემცველობა. მაგალითად, თუ პაციენტს პროსტატის კიბო აქვს და PSA 4-10-ჯერ არის მომატებული, სავარაუდოა, რომ სიმსივნე პროსტატაშია ლოკალიზებული. თუ სხვა გამოკვლევებიც ადასტურებს, რომ სიმსივნე ლოკალურია, არჩევის თერაპია შეიძლება იყოს ქირურგიული ჩარევა ან სხივური თერაპია. ძალიან მაღალი PSA-ს შემთხვევაში მეტასტაზირების ალბათობა მეტია. თუ ეს სხვა გამოკვლევებმაც დაადასტურა, ინიშნება ჰორმონული ან ქიმიოთერაპია. პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის განსაზღვრა პერიოდულად მკურნალობის პროცესშიც ხდება შედეგების შესაფასებლად. მაგალითად, მკურნალობის მიუხედავად მისი მატება სიმსივნის ზრდასა და გავრცელებაზე მეტყველებს, ხოლო კლება მდგომარეობის გაუმჯობესების ნიშანია. მკურნალობის შედეგად პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის მნიშვნელოვანი შემცირება სიმსივნის სრულ კონტროლსა და გამოჯანმრთელებაზე მიუთითებს. კრიოთერაპიაპროსტატის კიბოს ადრეულ სტადიაში მკურნალობის ამ მეთოდის ეფექტიანობას ჯერ მხოლოდ შეისწავლიან. სიმსივნურ უჯრედებს თხევადი აზოტითა და არგონით ყინავენ და ასე ანადგურებენ. ხსენებული ნივთიერებები უშუალოდ სიმსივნის ლოკალიზაციის ადგილას შეჰყავთ ნემსით. პროცედურა ტარდება ულტრაბგერის კონტროლით. მაღალი ინტენსივობის ფოკუსირებული ულტრაბგერაეს მეთოდი თავდაპირველად პროსტატის კეთილთვისებიანი ჰიპერპლაზიის სამკურნალოდ იყო მოწოდებული. ამჟამად შეისწავლიან მის ეფექტიანობას სიმსივნის დროს.  

შარდის ბუშტის კიბო

administrator 4-09-2016, 14:35 1 969 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

 შარდის ბუშტის სიმსივნეთა გავრცელებას ერთი თავისებურება ახასიათებს: დაავადება გაცილებით ხშირია მაღალგანვითარებულ ქვეყნებში. ყველაზე მეტად იგი აშშ-ში, კანადაში, საფრანგეთში, დანიაში, იტალიასა და ესპანეთში გვხვდება, შედარებით ნაკლებად - ინგლისში, შოტლანდიასა და აღმოსავლეთ ევროპაში, კიდევ უფრო იშვიათად - აზიასა და სამხრეთ ამერიკაში. ამასთან, თეთრი რასის წარმომადგენლები გაცილებით ხშირად ავადდებიან, მამაკაცებს კი ეს დაავადება ქალებზე 3-4-ჯერ ხშირად ემართებათ, რაც იმის ბრალია, რომ მათ უფრო ხშირად აქვთ კონტაქტი დაავადების გამომწვევ კანცეროგენულ ნივთერებებთან, თანაც მათ შარდის ბუშტში შარდი შედარებით მეტხანს ყოვნდება. 60 წლიდან დაავადების განვითარების რისკი იმატებს. შარდის ბუშტის სიმსივნეთა შესახებ ექიმი ნინო მეტრეველი გვესაუბრება. - შარდის ბუშტის კეთილთვისებიანი და ავთვისებიანი სიმსივნეების წილად სიმსივნურ დაავადებათა 4% მოდის. დაავადების უშუალო მიზეზი ჯერჯერობით დაუდგენელია. ცნობილია, რომ მის განვითარებას ხელს უწყობს: თამბაქო, რომელიც 50%-ით ზრდის დაავადების რისკს; შარდის ბუშტის ასაკობრივი ქრონიკული ინფექციები; დასხივება; პარაზიტული დაავადება შისტოსომოზი; ზოგიერთი პრეპარატით მკურნალობა. დაავადებულთა შორის არის სამედიცინო პერსონალი, რომელსაც კონტაქტი აქვს სიმსივნის საწინააღმდეგო ზოგიერთ პრეპარატთან. დაავადების რისკჯგუფს შეადგენენ ადამიანები, რომლებსაც სამსახურში ანილინის ჯგუფის საღებავებთან კონტაქტი უხდებათ, აგრეთვე - სატვირთო მანქანების მძღოლები, მხატვრები, პარიკმახერები, სტამბის, ქსოვილების ფაბრიკის, ლითონისა და ტყავის სამღებრო საწარმოთა მუშები. პაციენტთა ორგანიზმში ხშირად მომატებულია ენდოგენური კანცეროგენები. ისინი ნივთიერებათა ცვლის პროცესში წარმოიშობა ზოგიერთი ამინმჟავის დაშლის შედეგად. დაავადებას აქვს მემკვიდრეობითი ხასიათიც. - რა სახის ავთვისებიანი სიმსივნეებია ცნობილი?- ზრდის ტემპისა და გავრცელების მიხედვით შარდის ბუშტის სიმსივნეები მაღალდიფერენცირებულ და დაბალდიფერენცირებულ ფორმებად იყოფა, დაზიანების სიღრმის მიხედვით კი განასხვავებენ ზედაპირულ და ინვაზიურ ფორმებს. ზედაპირულის დროს სიმსივნური პროცესი გავრცელებულია შარდის ბუშტის ზედა შრეში და პროცესში კუნთოვანი გარსი არ არის ჩართული. ეს სიმსივნის ყველაზე გავრცელებული ფორმაა, რომელიც საკმაოდ კარგად ემორჩილება მკურნალობას, ვინაიდან იგი არ სცილდება ლორწოვან და ლორწქვეშა გარსს, ინვაზიურის დროს კი სიმსივნური ქსოვილი ჩაზრდილია ორგანოს კუნთოვან გარსში და ხშირად რადიკალურ ქირურგიულ ჩარევას მოითხოვს. ზოგადი, საწყისი ელემენტების მიხედვით განირჩევა შარდის ბუშტის სიმსივნის გარდამავალუჯრედოვანი და ბრტყელუჯრედოვანი ფორმები და ადენოკარცინომა. გარდამავალუჯრედოვანი ფორმა შარდის ბუშტის ღრუს ამომფენი უჯრედებიდან იწყება, ბრტყელუჯრედოვანი - შარდის ბუშტის ბრტყელი ეპითელური ქსოვილიდან, ხოლო ადენოკარცინომა შარდის ბუშტის ჯირკვლოვანი უჯრედებიდან განვითარებული სიმსივნეა. - რა ნიშნებით ვლინდება შარდის ბუშტის კიბო?- ყველაზე ხშირად - შარდთან ერთად სისხლის გამოყოფით, ჰემატურიით. ჩვეულებრივ, ჰემატურია იწყება ერთი შეხედვით უმიზეზოდ, ჯანმრთელობის ნორმალური მდგომარეობის ფონზე. შესაძლოა გაგრძელდეს რამდენიმე საათი და შეწყდეს, მერე კი ხელახლა დაიწყოს. ზოგჯერ დაკარგული სისხლის რაოდენობა იმდენად მცირეა, რომ ჰემატურიას მხოლოდ შარდის კლინიკური ანალიზი ავლენს. ზოგჯერ სისხლდენა რამდენიმეთვიანი, რამდენიმეწლიანი ინტერვალებით მეორდება, ზოგჯერ კი რამდენიმე დღე და კვირა უწყვეტად გრძელდება. გავრცელებული სიმსივნური პროცესის დროს ჰემატურია მუდმივია. სამწუხაროდ, სისხლდენა უკვე ჩამოყალიბებული პათოლოგიური პროცესის მაუწყებელია. სისხლდენის ინტენსივობის მიხედვით იცვლება შარდის ფერიც. ინტენსიური მაკროჰემატურია შარდს მოწითალო-მოვარდისფრო ფერს აძლევს. მასში სხვადასხვა ფორმისა და ზომის სისხლის შედედებული ნაწილაკები ჩნდება. ზოგჯერ სისხლდენა იმდენად ძლიერია, რომ შარდის ბუშტი შედედებული კოლტებით ივსება და შარდის გამოყოფაც კი ირღვევა. შარდის ბუშტის კედელში სიმსივნის ჩაზრდა იწვევს ამ ორგანოს ფუნქციის დათრგუნვას, რომელიც ხშირად თავს იჩენს შარდვის თანხმლები ტკივილით ან მტკივნეული შეგრძნებით შარდის ბუშტის არეში. შესაძლოა, ტკივილი შარდვისგან დამოუკიდებლადაც იგრძნობოდეს, შარდვამ კი გააძლიეროს. სიმსივნის გავრცობილი ფორმის დროს ტკივილი ვრცელდება მეზობელ ორგანოებზეც: სწორი ნაწლავის არეზე, სათესლეებზე. როცა სიმსივნე შარდსაწვეთს კეტავს, შარდის დინება ფერხდება, რაც იწვევს შარდსაწვეთებისა და თირკმლის დაზიანებას, პიელონეფრიტს, ხოლო თუ ეს დიდხანს გაგრძელდა - ჰიდრონეფროზს და თირკმლის ფუნქციის მოშლას. შარდის გადინების შეფერხება საშიშია იმითაც, რომ მას ერთვის ინფექცია. ამ დროს შარდს ერევა ჩირქი, აქვს ნიშადურის სუნი, მის ნალექში კი მარილები - ფოსფატები ჩნდება. - რომელ გამოკვლევათა შედეგებს ეფუძნება დაავადების დიაგნოსტიკა?- დიაგნოსტიკის მიზანი მხოლოდ სიმსივნური პროცესის აღმოჩენა არ არის - საჭიროა ასევე მისი სტადიის დადგენა, შარდის ბუშტისა და ზედა საშარდე გზების ლორწოვანი გარსის მდგომარეობის შეფასება, მეტასტაზების აღმოჩენა. შარდის ბუშტის სიმსივნეზე ეჭვის არსებობის შემთხვევაში ტარდება ბიოფსია, ცისტოსკოპია, შარდის ციტოლოგია, შარდის დათესვა, პიელოგრაფია და გამოკვლევა შარდის ბუშტის სიმსივნეთა მარკერებზე. დიაგნოსტიკის ძირითადი მეთოდი ცისტოსკოპიაა. ამ დროს შარდის ბუშტს ენდოსკოპიურად ათვალიერებენ. ცისტოსკოპია სიმსივნის ლოკალიზაციის, ზომების, რაოდენობისა და გარეგნობის დადგენის საშუალებას იძლევა. ცისტოსკოპიის დროსვე შესაძლებელია გამოსაკვლევი ქსოვილის - ბიოპტატის აღებაც. მნიშვნელოვან ინფორმაციას იძლევა შარდის ნალექის ციტოლოგიური კვლევაც - მასში სიმსივნის დროს სიმსივნურ უჯრედებსა და მათ კომპლექსებს აღმოაჩენენ, თუმცა ისიც უნდა ითქვას, რომ ციტოლოგიური კვლევისას სიმსივნური უჯრედების აღმოუჩენლობა სიმსივნურ პროცესს არ გამორიცხავს. - როგორ მკურნალობენ შარდის ბუშტის კიბოს?- არსებობს მკურნალობის კონსერვატიული და ოპერაციული, ქირურგიული მეთოდები. კონსერვატიული მკურნალობა ითვალისწინებს სხივურ და მედიკამენტურ თერაპიას (ქიმიოთერაპიას). სხივურ თერაპიას, როგორც მკურნალობის დამოუკიდებელ მეთოდს, იშვიათად მიმართავენ. უმთავრესად - იმ პაციენტებისთვის, რომელთა მდგომარეობა ოპერაციას აღარ ექვემდებარება. ამ შემთხვევაში სხივური მკურნალობა პალიატიური მიზნით ტარდება. შესაძლებელია მისი ჩატარება ქირურგიულ ჩარევასთან კომპლექსურად. სხივური თერაპია ზოგჯერ ოპერაციამდეც ტარდება, რათა ოპერაციული ჩარევა გაადვილდეს. მომხდარა ისეც, რომ ოპერაციამდელი დასხივების შემდგომ არაოპერაბელური პაციენტები ოპერაბელურნი გამხდარან. ქიმიოთერაპია ამ შემთხვევაში მკურნალობის დამოუკიდებელი მეთოდი არ არის, იგი გამოიყენება ოპერაციულ და სხივურ თერაპიასთან კომპლექსში და აუმჯობესებს დაავადების მიმდინარეობასა და ოპერაციის შედეგს. ქირურგიული მკურნალობა შარდის ბუშტის ნაწილობრივ და სრულ რეზექციას გულისხმობს. ნაწილობრივი რეზექცია მაშინ ტარდება, როდესაც სიმსივნე არ სცილდება ლორწოვანსა და ლორწქვეშა არეს, მაშასადამე, ზედაპირული სიმსივნეების დროს, ხოლო ინვაზიური ფორმის შემთხვევაში, როდესაც სიმსივნე დიდია და ორგანოში ფართოდ არის გავრცელებული, ხდება ორგანოს სრული ამოკვეთა. დიდი ზომის სიმსივნის ან მეტასტაზების არსებობისას არაოპერაბელურ პაციენტებს უტარებენ სისტემურ ქიმიოთერაპიას. უკანასკნელ წლებში დამუშავდა ოპერაცია, რომლის შედეგადაც შარდი ბუნებრივად, მაგრამ შარდის ბუშტის გვერდის ავლით - კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მეშვეობით გამოიყოფა. - რას წარმოადგენს შარდის ბუშტის ტური?- შარდის ბუშტის ტური არის ქირურგიული ოპერაცია, რომლის დროსაც შეიძლება ორგანოს შიგნითა კედლის დათვალიერება, ბიოფსიის ჩატარება და სიმსივნის ამოკვეთა. ეს შარდის ბუშტის კიბოს მკურნალობის პირველადი ქირურგიული ფორმაა, რომლის მიზანიც ორგანოს დაზიანებული კედლის ამოკვეთა გახლავთ. არაინვაზიური სიმსივნის უმეტეს შემთხვევაში ტური მკურნალობის ერთადერთ მეთოდს წარმოადგენს. ტური შეიძლება ჩაუტარდეს ინვაზიური სიმსივნით დაავადებულ ზოგიერთ პაციენტს როგორც ორგანოშემანარჩუნებელი მკურნალობა ქიმიოთერაპიასა და სხივურ თერაპიასთან ერთად. პაციენტთა 50-60%-ს ამ შემთხვევაში შარდის ბუშტი უნარჩუნდება. - რას გვეტყვით დაავადების მკურნალობის შემდგომ პროგნოზზე, რა შედეგს ელოდეს პაციენტი?- დროული და ადეკვატური კომპლექსური მკურნალობის შემდგომ პროგნოზი საკმაოდ კეთილსაიმედოა. შარდის ბუშტის სიმსივნეები ძლიერ არიან მიდრეკილნი რეციდივებისკენ, ამიტომ ყველა ნაოპერაციევ პაციენტს სჭირდება სამუდამო და რეგულარული ცისტოსკოპიური კონტროლი რეციდივის დროული გამოვლენისა და მისი დროული ლიკვიდაციის მიზნით. ოპერაციის შემდგომ, ერთი წლის განმავლობაში, გამოკვლევა აუცილებელია სამ თვეში ერთხელ, მომდევნო სამი წლის განმავლობაში - წელიწადში 2-ჯერ, ხოლო მეხუთე წელიწადს - ერთი. - რომელი დაავადებებისგან არის საჭირო შარდის ბუშტის სიმსივნის დიფერენცირება?- უპირველეს ყოვლისა, ტუბერკულოზური ან სიფილისური სიმსივნისმაგვარი გრანულაციებისგან, ტუბერკულოზური ან მარტივი წყლულებისგან, შარდის ბუშტის ენდომეტრიოზისგან, ქრონიკული ჰემორაგიული ცისტიტისგან, შარდის ბუშტის კვანძოვანი პერიარტერიიტისგან. შარდის ბუშტში ხშირად ინერგება მეტასტაზები საშვილოსნოსა და მისი დანამატების, წინამდებარე ჯირკვლის, სწორი ნაწლავის სიმსივნეების დროს. ციტოსკოპიურად ეს სიმსივნეები თითქმის არ განსხვავდება შარდის ბუშტის სიმსივნისგან, ამიტომ აუცილებელია პაციენტის საგულდაგულო გამოკვლევა და ბიოფსიური კვლევის განსაკუთრებული სიზუსტით ჩატარება.

ანესთეზია

administrator 31-08-2016, 01:39 1 289 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

ექიმები ერთხმად აღიარებენ, რომ ანესთეზიოლოგები მედიცინის ყველაზე ჰუმანური დარგის წარმომადგენლები არიან. რა არის ანესთეზია, როგორია გაუტკივარების თანამედროვე მეთოდების თავისებურებანი? - ამ და სხვა შეკითხვებს უპასუხებენ თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო უნივერსიტეტის სრული პროფესორი, ანესთეზიოლოგია-რეანიმატოლოგიის პროგრამ-დირექტორი ნოდარ ლებანიძე და  ესთეტიკური, რეკონსტრუქციული და პლასტიკური ქირურგიის კლინიკა "კარაპს მედლაინის" ექიმი ანესთეზიოლოგ-რეანიმატოლოგი, ასოცირებული პროფესორი ტატო ქაჯაია: - რას გულისხმობს ტერმინი ანესთეზია? ანესთეზიის რომელ მეთოდებსა და საშუალებებს ფლობს თანამედროვე მედიცინა?- ანესთეზია ნიშნავს გაუტკივარებას - იმ მდგომარეობის მიღწევას, როდესაც პაციენტი ტკივილს ვეღარ აღიქვამს. გაუტკივარება შეიძლება იყოს ზოგადი, ადგილობრივი და რეგიონული. ზოგადი ანესთეზია, გავრცელებული გამოთქმით – ნარკოზი, ასევე ორი სახისაა: ინტრავენური და ინჰალაციური. ეს ორი სახეობა უმეტესად კომბინირებულად გამოიყენება. რეგიონული ანესთეზია არის გაუტკივარების სახე, რომლის დროსაც მგრძნობელობა ითიშება სხეულის გარკვეულ ნაწილში, პაციენტის ცნობიერება კი გამოთიშული არ არის. ადგილობრივი ანესთეზიისას ტკივილის შეგრძნება ისპობა საოპერაციო არეში. ცნობიერება ამ შემთხვევაშიც შენარჩუნებულია.- როგორ ტარდება ადგილობრივი ანესთეზია, რა არის მისი ჩვენება?- ადგილობრივი ანესთეზიის დროს საანესთეზიო პრეპარატი ინექციის (ნემსის ან სპეციალური კათეტერის) მეშვეობით შეჰყავთ იმ ადგილას, რომლის გაუტკივარებაც არის საჭირო. რეგიონული ანესთეზიის ჩატარება ანესთეზიოლოგის პრეროგატივაა.- შესაძლოა თუ არა, ადგილობრივი ანესთეზიისას რაიმე გართულებამ იჩინოს თავი?- გართულებები, ისევე როგორც ნებისმიერ სამედიცინო ჩარევას, შესაძლოა, ადგილობრივ ანესთეზიასაც ახლდეს. ექიმი, რომელიც ამ მეთოდით ატარებს გაუტკივარებას, ითვალისწინებს მათი აღმოცენების ალბათობას და სახავს ღონისძიებებს, რათა პაციენტს თავიდან ააცილოს გართულებები, რომელთაგან უწინარესად მაინც ალერგიულ რეაქციებს გამოვყოფთ.- როდის არის უკუნაჩვენები ადგილობრივი ანესთეზია?- ადგილობრივი ანესთეზია უკუნაჩვენებია ანესთეტიკებზე ალერგიული რეაქციის არსებობისას. ადგილობრივი ანესთეზია მიუღებელია, თუ ავადმყოფს აქვს არამდგრადი ფსიქიკა ან მძიმე ორგანული პათოლოგია.- როგორია ექიმის ტაქტიკა, როდესაც პაციენტს ადგილობრივი ანესთეზიისთვის გამოყენებული მედიკამენტების მიმართ ალერგია აქვს?- როდესაც ექიმი პაციენტის გამოკითხვით ადგენს, რომ პირი ალერგიულია, წინასწარ ტარდება სპეციალური ალერგოლოგიური სინჯები ყველა იმ პრეპარატის მიმართ, რომლებიც ოპერაციული ჩარევისას შეიძლება გახდეს საჭირო, თუნდაც თეორიულად. გარდა ამისა, დახმარებას გვიწევს სხვადასხვა ლაბორატორიული გამოკვლევა, რომელთა შედეგების მიხედვითაც შეიძლება ვიმსჯელოთ ორგანიზმის ალერგიული ფონის შესახებ. საბოლოო გადაწყვეტილების მისაღებად ზოგჯერ საჭიროა პაციენტის ვიზიტი სპეციალიზებულ ალერგოლოგიურ დაწესებულებაში და ალერგოლოგის დასკვნა. ნებისმიერ შემთხვევაში, თუ პაციენტს ალერგოლოგიური ანამნეზი აქვს, აუცილებელია სპეციალური მომზადება.- ხშირად პაციენტები მიიჩნევენ, რომ ადგილობრივი ანესთეზია სავსებით მოკლებულია ორგანიზმზე ზოგად მოქმედებას. რამდენად საფუძვლიანია ეს მოსაზრება?- აღნიშნული მოსაზრება მცდარია. ორგანიზმზე ზოგადი ზემოქმედების ერთ-ერთ ეფექტზე – ალერგიულ რეაქციაზე უკვე ვისაუბრეთ. გარდა ამისა, საანესთეზიო საშუალება ორგანიზმში შეიწოვება, ასე რომ, ბუნებრივია, მასზე განსაზღვრულ გავლენას ახდენს. ამრიგად, ადგილობრივი ანესთეზია გაუტკივარების სხვა მეთოდებზე არანაკლებ საპასუხისმგებლოა.- რა არის ნარკოზი? რა სახის ნარკოზი არსებობს ამჟამად?- ნარკოზი ანუ ზოგადი ანესთეზია გაუტკივარების ის სახეა, რომლის დროსაც ტკივილის შეგრძნება ისპობა და პაციენტის ცნობიერება ითიშება, ის იძინებს. ნარკოზი, როგორც გითხარით, ორნაირია: ინტრავენური და ინჰალაციური, თუმცა ამ ორ სახეობას უმეტესად კომბინირებულად იყენებენ. უნდა აღინიშნოს, რომ ზოგადი ანესთეზია არ გულისხმობს მხოლოდ გაუტკივარებას. იგი მოიცავს ორგანიზმის სასიცოცხლო ფუნქციების მონიტორინგს, პროგნოზირებასა და მართვას.- როგორ ტარდება ინტრავენური ნარკოზი? რა შემთხვევაშია შესაძლებელი მისი გამოყენება ან როდის არ შეიძლება, გაუტკივარება ამ მეთოდით ჩატარდეს?- ინტრავენური ანესთეზიის დროს ვენაში შეჰყავთ მედიკამენტები, რომლებიც იწვევს გაუტკივარებას და თრგუნავს ცნობიერებას. იგი გამოიყენება მცირე და საშუალო მასშტაბის ოპერაციების დროს. დიდი ოპერაციული ჩარევისას საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის სხვა მეთოდების გამოყენება.- რა გართულება შეიძლება მოჰყვეს ინტრავენურ ნარკოზს?- ნარკოზის გართულებათა ჩამოთვლა შორს წაგვიყვანს. მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ პაციენტს ნარკოზის შიში უნდა გაუჩნდეს. პროფესიონალმა ანესთეზიოლოგებმა, რომელთაც ხატოვნად უწოდებენ ექიმებს შეცდომის უფლების გარეშე, ძალიან კარგად იციან, როგორ შეამცირონ მინიმუმამდე მათი რისკი.- რას წარმოადგენს ენდოტრაქეული ნარკოზი? როგორ ტარდება ის?- ენდოტრაქეული ნარკოზი გულისხმობს პაციენტის სასუნთქი გზების ინტუბაციას სპეციალური (ე. წ. ენდოტრაქეული) მილით და პაციენტის სუნთქვის ჩანაცვლებას აპარატურის მეშვეობით. ამისთვის ავადმყოფს საანესთეზიო მანქანასთან მიაერთებენ, მართავენ მის გარეგან სუნთქვას და აირთა ცვლას, სათანადო კონცენტრაციით აწვდიან ინჰალაციურ ანესთეტიკებს. უფრო მარტივად, შეიძლება ითქვას, რომ პაციენტის სუნთქვა ითიშება, ამ ფუნქციას სპეციალური აპარატი ასრულებს.- როგორ ხერხდება პაციენტის სუნთქვის გამოთიშვა?- ამაზონის ჯუნგლებში მცხოვრები ინდიელები ნადირობისას და მტრისგან თავდაცვის მიზნით კარგა ხნის წინათ იყენებდნენ მცენარეული წარმოშობის შხამს, რომელიც ჩონჩხის კუნთების დამბლასა და სიკვდილს იწვევდა. ეს შხამია კურარე. სწორედ კურარეს მსგავსი პრეპარატების მეშვეობით ხდება პაციენტის კუნთების ტონუსის სრული და შექცევადი დათრგუნვა. ამ მოვლენას მიოპლეგია ეწოდება. მიოპლეგია (კუნთების შექცევადი დამბლა) არ არის ანესთეზიოლოგის მიზანი. ის სჭირდება ქირურგს, რათა მოხდეს ამა თუ იმ ორგანოს ან სხეულის ნაწილის ოპტიმალური ექსპოზიცია და ამით ქსოვილებისა და ორგანოების ქირურგიული ტრავმირება მინიმუმამდე იქნეს დაყვანილი.- ბოლო ხანებში ენდოტრაქეული ნარკოზის ახალ სახეებზე ალაპარაკდნენ...- საქართველოს ანესთეზიოლოგიური სამსახური სრულყოფილად ფლობს ანესთეზიოლოგიის ყველა თანამედროვე მეთოდსა და ტექნოლოგიას. ძირითადი კლინიკები აღჭურვილია თანამედროვე საანესთეზიო აპარატურითა და მედიკამენტებით. მაგალითისთვის გეტყვით, რომ დაახლოებით 10 წელია, ჩვენს ქვეყანაში წარმატებით ტარდება დაბალნაკადური ანესთეზია, ხორციელდება კომბინირებული და შერწყმული ანესთეზიის სხვადასხვა მეთოდი. - როდის არის უკუნაჩვენები ენდოტრაქეული ნარკოზი და რა დადებითი მხარეები აქვს მას?- აბსოლუტური უკუჩვენება არ არსებობს, პირიქით - ენდოტრაქეული ნარკოზი ნაჩვენებია პაციენტის მძიმე ზოგადი მდგომარეობის დროს. საზოგადოდ, არ არსებობს ანესთეზიის უკუჩვენება, არსებობს უკუჩვენება ანესთეზიის კონკრეტული მეთოდის მიმართ. ანესთეზიოლოგის კვალიფიკაციის მაჩვენებელია ის, რომ ანესთეზიის მრავალი მეთოდიდან ავადმყოფს ინდივიდუალურად შეურჩიოს ადეკვატური და შედარებით უსაფრთხო გზა. რაც შეეხება დადებით მხარეებს, ნარკოზის ეს სახეობა საშუალებას გვაძლევს, ვმართოთ პაციენტის ძირითადი სასიცოცხლო ფუნქციები – ვარეგულიროთ არტერიული წნევა, სუნთქვის ფუნქცია, ქირურგიული ჩარევისთვის იქმნება ოპტიმალური პირობები. - რამდენად საშიშია ენდოტრაქეული ნარკოზი გართულებათა თვალსაზრისით?- ენდოტრაქეული ნარკოზის დროს გართულება გამორიცხული არ არის და მიუხედავად სრულფასოვნად ჩატარებული გაუტკივარებისა, მსოფლიოს მოწინავე ქვეყნების მონაცემებითაც კი არსებობს გარკვეული რისკი. სიკვდილიანობის ზოგადი მაჩვენებელი 10 000-იდან 1-ს შეადგენს. მიუხედავად ამისა, შეიძლება ითქვას, რომ თანამედროვე ტექნოლოგიით ჩატარებული ენდოტრაქეული ნარკოზის დროს საფრთხე ისეთივეა, როგორიც, ვთქვათ, თვითმფრინავით ან ავტომანქანით მგზავრობისას. დამეთანხმებით, რომ დღეს გადაადგილების ამ საშუალებებზე რისკის გამო უარს არავინ ამბობს... თანამედროვე მედიცინა და მისი ქირურგიული დარგები დღეს ისევე წარმოუდგენელია ანესთეზიოლოგიის გარეშე, როგორც ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრება ტრანსპორტისა და კომუნიკაციების გარეშე.- ზემოთ რეგიონული გაუტკივარება ახსენეთ. თუ შეიძლება, უფრო დაწვრილებით ვისაუბროთ მის შესახებ.- რეგიონულია გაუტკივარება, რომლის დროსაც მგრძნობელობა ითიშება სხეულის გარკვეულ ნაწილში, პაციენტის ცნობიერება კი დათრგუნული არ არის. რეგიონული გაუტკივარების ერთ-ერთი სახეა წნულოვანი ანესთეზია. ამ დროს საანესთეზიო პრეპარატი უშუალოდ ნერვულ წნულში შეჰყავთ. რეგიონული გაუტკივარების მეთოდებს შორის განსაკუთრებული ადგილი უკავია სპინალურ და პერიდურულ ანესთეზიას, რომლის დროსაც ზურგის ტვინის არეში შეჰყავთ ხანგრძლივი მოქმედების საანესთეზიო საშუალებები, რაც იწვევს ტკივილის, შეხების შეგრძნებათა და ინექციის ადგილის ქვევით მოძრაობის დროებით გამოთიშვას. სპინალურ და ეპიდურულ ანესთეზიას ზოგჯერ ემატება ინტრავენური სედაცია და პაციენტს ოპერაციის დროს სძინავს.- მრავალი პაციენტი მიიჩნევს, რომ ზურგის ტვინის დაზიანების ალბათობის გამო სპინალური და ეპიდურული ანესთეზია უფრო სარისკოა, ვიდრე გაუტკივარების სხვა სახეები.- გარწმუნებთ: ამგვარი ანესთეზიის დროს ზურგის ტვინისა და მისგან გამომავალი ნერვების დაზიანება თითქმის გამორიცხულია. უნდა მოგახსენოთ, რომ ეპიდურული ანესთეზია დღეს ფართოდ გამოიყენება ტრავმატოლოგია-ორთოპედიაში, უროლოგიაში, გინეკოლოგიაში და ქირურგიის სხვა დარგებში. მაგალითად, მშობიარობისას ტკივილის კუპირებისთვის გამოყენებული პერიდურული ანესთეზია პაციენტთა შორის პოპულარობით სარგებლობს.- რა არის კომბინირებული ნარკოზი?- კომბინირებული ნარკოზი ანუ ზოგადი კომბინირებული ანესთეზია ინტრავენური და ინჰალაციური ზოგადი ანესთეზიის მეთოდების ერთდროული გამოყენებაა.- მკითხველისთვის ცნობილია, რომ ოპერაციულ ჩარევამდე პაციენტს ყოველთვის სინჯავს ანესთეზიოლოგი. რატომ არის აუცილებელი ანესთეზიოლოგის კონსულტაცია, რომელ მონაცემებზე უნდა გამახვილდეს ამ დროს ყურადღება?- ანესთეზიოლოგია გულისხმობს, უწინარეს ყოვლისა, ავადმყოფის უსაფრთხოებას ქირურგიული მკურნალობის ძირითად ეტაპებზე. ეს კი წინასწარი გამოკვლევისა და მომზადების გარეშე შეუძლებელია. ამის გათვალისწინებით, ანესთეზიოლოგი კარგად უნდა იცნობდეს პაციენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობას. მან წინასწარ უნდა დაადგინოს, როგორი რეზერვი აქვს ორგანიზმს. ამიტომაც არის აუცილებელი ანესთეზიოლოგის მიერ საოპერაციო პაციენტის გასინჯვა, რასაც წინ უნდა უძღოდეს სრულყოფილი ლაბორატორიულ-ინსტრუმენტული გამოკვლევა. ზოგჯერ მათი მონაცემების ცვლილება სპეციალური, გაფართოებული კვლევის ჩვენებას წარმოადგენს. ამის შემდეგ, პაციენტის გასინჯვისას და ლაბორატორიულ-ინსტრუმენტული კვლევისას მიღებული მონაცემების გათვალისწინებით, შეფასდება ანესთეზიის რისკი, რომლის შესახებაც აუცილებლად აცნობებენ პაციენტს. ამ კვლევების დროს მიღებულ მონაცემებზე დაყრდნობით ანესთეზიოლოგი შეარჩევს გაუტკივარების მეთოდსა და რეცეპტს, რომელიც ყველაზე მეტად არის მისაღები კონკრეტული ორგანიზმისთვის, ვინაიდან სანარკოზე ტაქტიკა ყველა კონკრეტული პაციენტისთვის ინდივიდუალურად უნდა შემუშავდეს.- ამჟამად ჩვენს ქვეყანაში მრავალი რთული, ხანგრძლივი ოპერაცია ტარდება. რა პრობლემებთან არის დაკავშირებული ხანგრძლივი ნარკოზი?- ოპერაციული ჩარევის მოცულობიდან გამომდინარე, ხანგრძლივი ნარკოზის აუცილებლობა ზოგჯერ მართლაც დგება. დღეს ეს ორგანიზმს მნიშვნელოვან საშიშროებას აღარ უქმნის, ვინაიდან თანამედროვე საანესთეზიო მანქანა, რომელიც აღჭურვილია ხელოვნური სუნთქვის რეჟიმით, უმაღლესი ხარისხის საანესთეზიო პრეპარატები და ანესთეზიოლოგის მაღალი კვალიფიკაცია ასეთი ჩარევების რისკს მინიმუმამდე ამცირებს.- ბევრს აინტერესებს, სიცოცხლეში რამდენჯერ შეიძლება ჩატარდეს ანესთეზია, თუ არსებობს ამ თვალსაზრისით რაიმე ლიმიტი.- ანესთეზია, განურჩევლად მისი სახეობისა, უნდა ჩატარდეს იმდენჯერ, რამდენჯერაც აუცილებელი გახდება. არავითარი შეზღუდვა ამ თვალსაზრისით არ არსებობს.- ზოგიერთს ჰგონია, რომ ნარკოზი, განსაკუთრებით - ხანგრძლივი და მრავალჯერადი, იწვევს თმის ცვენას, კბილების კარიესს, მეხსიერების დაქვეითებას, აზიანებს გულს და ა.შ. აქვს თუ არა საფუძველი ამ მოსაზრებას?- რასაკვირველია, საანესთეზიო საშუალებები მართლაც ახდენს ორგანიზმზე არასასურველ ზემოქმედებას. არ არსებობს საანესთეზიო საშუალება, ტოქსიკური მოქმედება რომ არ ჰქონდეს, მაგრამ თანამედროვე საშუალებების გამოყენებისას ასეთი ეფექტების სიხშირე უმნიშვნელოა. წინათ, როდესაც არ იყო სისხლსა და ჰაერში საანესთეზიო პრეპარატის კონცენტრაციის განსაზღვრის საშუალება, აღნიშნული ეფექტები უფრო თვალსაჩინო გახლდათ. ამჟამად გვაქვს საშუალება, პრეპარატის მინიმა-ლური კონცენტრაციით მაქსიმალური ეფექტი მივიღოთ. როგორც საინჰალაციო, ისე საინექციო სანარკოზე საშუალებების ელიმინაცია ანუ ორგანიზმიდან გამოყოფა საკმაოდ სწრაფად ხდება. შესაბამისად, ორგანიზმზე ზემოქმედება და ნარკოზის შემდგომი ეფექტები მინიმალურია.- შეიძლება თუ არა, ენდოტრაქეული ნარკოზი ოპერაციის შემდგომი ფილტვების ანთების მიზეზად იქცეს? არსებობს თუ არა ასპირაციის - კუჭის შიგთავსის სასუნთქ გზებში მოხვედრის - რისკი?- ენდოტრაქეული ნარკოზის დროს ფილტვების ანთების ალბათობა არსებობს, მაგრამ  ნორმალური სტერილიზაცია, სასუნთქი კონტურის ბაქტერიული ფილტრები, ერთჯერადი სამედიცინო აღჭურვილო-ბით უზრუნველყოფა და სხვა ღონისძიებები რისკს საგრძნობლად ამცირებს. სწორედ ამიტომ თანამე-დროვე კლინიკებში სტაციონარული პნევმონიის ანუ ფილტვების ანთების სიხშირე დაბალია. რაც შეეხება ასპირაციას (პირნაღები მასების მოხვედრას სასუნთქ გზებში), მისი განსაზღვრული რისკი ყოველთვის არის, მაგრამ ქართველი ანესთეზიოლოგების მაღალი კვალიფიკაციის გამო ასეთი შემთხვევები ძალზე იშვიათია.- დაბოლოს, რა არ უნდა დაუმალოს ანესთეზიოლოგს პაციენტმა და ანესთეზიოლოგის რომელი რეკომენდაციის შეუსრულებლობა შეიძლება გახდეს მისთვის საბედისწერო?- პაციენტმა არც ერთ ექიმს და, მით უმეტეს, ანესთეზიოლოგს არავითარი ინფორმაცია არ უნდა დაუმალოს. მან უნდა იცოდეს, რომ ექიმი მკაცრად იცავს პაციენტის მიერ მიწოდებული მონაცემების კონფიდენციალურობის პრინციპს. ექიმისთვის არასრულყოფილი ინფორმაციის მიწოდება ანესთე-ზიასთან დაკავშირებული რისკის ზრდას ნიშნავს. ჩვენს კლინიკაში ყველა პაციენტი წერილობით პასუხობს კითხვარს, რომელიც პაციენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობასთან დაკავშირებულ 50-მდე კითხვას მოიცავს და ადამიანის ორგანიზმის ყველა სისტემას ეხება.ექიმის რეკომენდაციის შეუსრულე-ბლობა, ზოგიერთისთვის - ერთი შეხედვით უმნიშვნელო, მაგალითად, ოპერაციის წინ წყლის მიღების აკრძალვის ჩათვლით, შესაძლოა საბედისწერო აღმოჩნდეს, ამიტომ პაციენტმა აუცილებლად უნდა შეასრულოს ანესთეზიოლოგის ყველა მითითება.  

ბინტის შექმნის ისტორია

administrator 31-08-2016, 00:44 922 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

რატომ დაიწყეს ბინტის დამზადება დოლბანდისგან? ვინ მოიგონა თაბაშირის ნახვევი და ლეიკოპლასტირი? ამ და სხვა საინტერესო საკითხებზე ძალზე საყურადღებო ინფორმაცია აქვს მოძიებული ისტორიულ მეცნიერებათა კანდიდატს, პეტერბურგელ ისტორიკოს-ეთნოგრაფს ვიქტორ მიხეილის ძე ევსტიგნეევს. ტყავის ბინტი ბინტს საინტერესო ისტორია აქვს. ცნობილია, რომ ძველად სისხლდენის შესაჩერებლად ჭრილობებზე ტყავისა და ბეწვის ზონრებს ადებდნენ. ამავე მიზნით სხვადასხვა მცენარის ფოთოლიც გამოიყენებოდა. ჭრილობათა შეხვევის ეს მეთოდიკა საკმაოდ დიდხანს გრძელდებოდა, მანამ, სანამ ქსოვილთა წარმოება არ დაინერგა. ამ პერიოდიდან მოყოლებული ჭრილობათა შესახვევად ქსოვილი გამოიყენება. ყოველივე ამის შესახებ დაწვრილებითაა მოთხრობილი წიგნში "ასი რეცეპტი" - რომელიც ასწლეულების განმავლობაში ძველეგვიპტელთა მთავარი სამედიცინო სახელმძღვანელო და საუნჯე გახლდათ. ეგვიპტელ მკურნალებს მკაცრად განსაზღვრული მითითებანი ჰქონიათ "სუფთა ჭრილობათა" სამკურნალოდ. აღნიშნული ტიპის ჭრილობებს ისინი უხეში თეთრი ტილოთი ახვევდნენ. სხვადასხვა სამკურნალო მალამოსა და ნარევს წინასწარ სწორედ ტილოზე (და არა ჭრილობაზე) უსვამდნენ. ნახვევი რეგულარულად იცვლებოდა, ხოლო ვადა თითოეული ჭრილობისათვის მკაცრად განსაზღვრული და ინდივიდუალური იყო. საყურადღებოა, რომ ამგვარი მიდგომა ძალზე ეფექტიანი იყო. ჭრილობები საუკეთესოდ ხორცდებოდა. ამას ადასტურებს ჩვენამდე მოღწეულ მუმიფიცირებულ სხეულებზე კარგად შეხორცებულ უძველეს ჭრილობათა ნაკვალევი.  სპილენძის ნახვევი სხვაგვარი მდგომარეობა იყო ძველ რომში, სადაც ბამბისა და სელის ტანისამოსი ემოსათ, თუმცა ქსოვილი იმ პერიოდში ჯერ კიდევ არ გამოიყენებოდა ჭრილობათა შესახვევად. ჭრილობებზე ძველი რომაელები სხვადასხვა მეტალისა და შენადნობის თხელ ფირფიტებს ადებდნენ. შენადნობში ერთ-ერთი აუცილებელი კომპონენტი სპილენძი გახლდათ, მიაჩნდათ, რომ სპილენძი სისხლს აჩერებს. კიდურების ფიქსაციისთვის კი ფართოდ იყენებდნენ ტყავის ფართო ქამრებს. ასეთმა ტრადიციულმა მკურნალობამ მხოლოდ რამდენიმე ასწლეულის შემდეგ დაკარგა პოპულარობა. ჭრილობათა შესახვევად მოგვიანებით წითელი ფერის ქსოვილის გამოყენება დაიწყეს. ბატისტი დუელანტებისთვისშუასაუკუნოვან ევროპაში ჭრილობების შესახვევად ნებისმიერი სახის ქსოვილს იყენებდნენ. მთავარია ის სუფთა და მკვრივი (მტკიცე) ყოფილიყო. დროთა განმავლობაში მივიდნენ იმ დასკვნამდე, რომ მსუბუქი ბამბის ქსოვილი უკეთესად იწოვს სისხლსა და ჭრილობიდან სხვა გამონადენს. ამიტომაც დაიწყეს უფრო ძვირად ღირებული "ბინტის" გამოყენება. მაგალითად, ფრანგი დუელანტები დუელისას მიღებულ ჭრილობებს ბატისტით იხვევდნენ. დოლბანდი XVIII საუკუნის ბოლოს შეიქმნა. ის თავდაპირველად საწოლის გადასაფარებლად გამოიყენებოდა. სულ რამდენიმე წელიწადში დოლბანდმა მნიშვნელოვანი ადგილი დაიმკვიდრა მედიცინაში. სამედიცინო პრაქტიკაში მისი დანერგვის დღიდან ყველა ექიმს მოეპოვებოდა ამ მსუბუქი და ჰიგროსკოპიული ქსოვილის საჭირო მარაგი. რა თქმა უნდა, იმ პერიოდში დოლბანდის სტერილობაზე ლაპარაკიც არ იყო. ამ ქსოვილს რეცხავდნენ, აშრობდნენ და ხელმეორედ იყენებდნენ საჭიროებისამებრ.  ლისტერის მოხსენება ბინტის შემდგომი ისტორია მჭიდროდ არის დაკავშირებული ცნობილი კომპანიის "ჯონსონი და ჯონსონის" სახელთან. შესახვევი მასალების წარმოების პირველობა ამ კომპანიამ მოიპოვა. თავდაპირველად ეს ქაღალდში შეფუთული დოლბანდი და ბინტი გახლდათ. ასეთმა პროდუქციამ გრანდიოზული აღიარება და დიდი წარმატება მოიპოვა მომხმარებელთა მხრიდან. პირველი დახმარების ეს უნიკალური საშუალება დიდი ოდენობით იყიდებოდა. 1867 წელს ერთ-ერთმა ძმამ, ჯონსონმა მოისმინა ექიმ ლისტერის მოხსენება. ექიმი ლისტერი გახლდათ ის პიროვნება, რომელმაც პირველმა გაილაშქრა უსუფთაო პირობებში სამედიცინო მანიპულაციების ჩატარების  წინააღმდეგ. საქმე ის გახლდათ, რომ იმ პერიოდში ექიმები ოპერაციებს სამოქალაქო (ანუ დაბინძურებულ) ტანსაცმელში აწარმოებდნენ. მშობიარეთათვის დახმარების აღმოჩენა ხშირად ხდებოდა ხელების ყოველგვარი წინასწარი საგულდაგულო დაბანის გარეშე. ფეხსაცმელს კი ექიმები არც იცვლიდნენ. ექიმმა ლისტერმა გააკრიტიკა ავადმყოფებისადმი ასეთი დამოკიდებულება, დაგმო მკურნალთა მიერ ჰიგიენის ელემენტარული წესების დაუცველობა. დაასაბუთა ის ფაქტი, რომ ოპერაციის შემდგომი გართულებების დიდი ნაწილი უსუფთაობის შედეგი იყო. ლისტერი ექიმებს მოუწოდებდა ტანსაცმლისა და ფეხსაცმლის გამოცვლისაკენ ოპერაციის წინ, ასევე გამაუვნებელყოფელი ხსნარების სისტემატურად გამოყენებისაკენ. თავისი მოხსენების დიდი ნაწილი ლისტერმა შესახვევ მასალებსა და მათ დეზინფექციას დაუთმო. ჯონსონმა გადაწყვიტა გაეთვალისწინებინა ლისტერის რეკომენდაციები და დაენერგა ბინტის მწარმოებელი კომპანიის მიერ ქიმიური გაუვნებელყოფის მეთოდიკა. სამწუხაროდ, მას ეს არ გამოუვიდა. ამიტომაც დოლბანდის დამუშავება ცხელი ჰაერით დაიწყეს. ცნობილი იყო, რომ ამ მეთოდითაც იღუპებიან მავნე მიკროორგანიზმები. ასე შეიქმნა პირველი ასეპტიკური შესახვევი მასალა 1880 წელს. უმალ შემცირდა ჩირქოვან გართულებათა რიცხვიც. 10 წლის შემდეგ დოლბანდის ქსოვილი უკვე ორმაგ დამუშავებას განიცდიდა, ცხელი ჰაერითა და ორთქლით, რომელიც მაღალი წნევის ქვეშ მიეწოდებოდა. ამ დროიდან მოყოლებული ადამიანებს საშუალება აქვთ გამოიყენონ სტერილური ბინტი.

დიალიზის ისტორია

administrator 31-08-2016, 00:26 763 რუსთავის ცენტრალური საავადმყოფო / საჭირო ინფორმაცია

დიალიზი (ბერძნულად - დაშლა, გამოყოფა), კოლოიდური სისტემებიდან და მაღალმოლეკულური ნაერთების ხსნარებიდან ნახევრად შეღწევადი მემბრანების მეშვეობით დაბალმოლეკულური მინარევების გამოყოფას ნიშნავს. დიალიზს ძალზე საინტერესო და ხანგრძლივი ისტორია აქვს. ზოგადად სისხლის გაწმენდა ჯერ კიდევ ანტიკურ ეპოქაში წარმოადგენდა აქტუალურ სამედიცინო ამოცანას. ამ მეტად რთული ამოცანის გადაწყვეტის გზებს მეცნიერები და მკვლევარები ასეულობით წლის განმავლობაში ეძებდნენ. ძველად მიაჩნდათ, რომ მრავალი დაავადება ორგანიზმის სითხეთა შერევის გამო ვითარდება. აქედან გამომდინარე, ორგანიზმის გაწმენდის მიზნით სხვადასხვა მცენარისა და მინერალების ხსნარებს, ნახარშებს იყენებდნენ. თუმცა ყოველივე ეს ხშირ შემთხვევაში არათუ უეფექტო, მავნებელიც კი იყო ადამიანისთვის. შესაბამისად, სისხლის გაწმენდისადმი ინტერესი სულ უფრო მძაფრდებოდა და აქტუალურ პრობლემად რჩებოდა. მე-19 საუკუნის დასაწყისში სისხლის გაწმენდის პრობლემა სრულიად სხვაგვარი მიდგომითა და განსხვავებული კუთხით წამოიჭრა, რადგან, ბიოქიმიის განვითარებისდა კვალად, ადამიანის ორგანიზმში მიმდინარე მრავალ პროცესს მოეფინა ნათელი. ჰემოდიალიზის ფიზიოლოგიური საფუძვლები 1854 წლით თარიღდება, როდესაც შოტლანდიელმა სწავლულმა თომას გრეჰემმა გამოაქვეყნა ნაშრომი "კოსმოსური ძალა". ამ ნაშრომში პირველად აღიწერა სპეციალურად დამუშავებული პერგამენტისგან ნახევარგამტარი მემბრანების დამზადების მეთოდი. აღნიშნული მეთოდით შესაძლებელი გახდა კოლოიდური და კრისტალოიდური ხსნარების გაყოფა. თომას გრეჰემმა თავის ნაშრომებში ექსპერიმენტულად დაამტკიცა დიფუზიისა და ოსმოსის დღეს უკვე კლასიკურად აღიარებული და ცნობილი კანონები. პერგამენტით კრისტალოიდური ხსნარების დიფუზიის პროცესს შოტლანდიელმა სწავლულმა დიალიზი უწოდა. თავის ნაშრომებში მან აჩვენა აგრეთვე კავშირი დიფუზიის სიჩქარესა და მოლეკულათა ზომებს შორის: რაც უფრო დიდი ზომისაა მოლეკულა, მით უფრო დაბალია დიფუზიის სიჩქარე. 1913 წელს ამერიკელმა სწავლულმა ჯონ ჯეკობ აბელმა შექმნა ჰემოდიალიზის აპარატი, რომელიც ხელოვნური თირკმლის წინამორბედი გახლდათ. ამ აპარატით შესაძლებელი იყო სისხლიდან გარკვეული ნივთიერებების გამოყოფა. ექსპერიმენტები ტარდებოდა ძაღლებზე, რომელთაც თირკმელები ამოკვეთილი ჰქონდათ. ცდების მიმდინარეობისას დადასტურდა, რომ სისხლიდან შესაძლებელია ცილებთან დაკავშირებული აზოტოვანი შენაერთების ეფექტურად გამოყოფა. თუმცა აპარატის ფილტრირებადი მემბრანის მცირე ზედაპირი ადამიანთა სისხლის ეფექტურად გაწმენდის საშუალებას არ იძლეოდა. აპარატში გამავალი სისხლის შედედების თავიდან ასაცილებლად გამოიყენებოდა ჰირუდინი - ანტიკოაგულანტი, რომელსაც წურბელებისგან იღებდნენ. პრეპარატის დაბალი ეფექტურობის გამო თრომბოემბოლიური გართულებები სერიოზულ პრობლემას წარმოადგენდა. ადამიანს პირველად ჰემოდიალიზი გერმანიაში, ექიმ გეორგ ჰაასის მიერ ჩაუტარდა 1924 წელს. ანტიკოაგულანტად გამოყენებულ იქნა გაწმენდილი (გასუფთავებული) ჰირუდინი, რომლის ანტიგენური თვისებებიც 30-60 წუთზე მეტხანს დიალიზის ჩატარების საშუალებას არ იძლეოდა. 1927 წელს ჰემოდიალიზის დროს ანტიკოაგულანტის სახით პირველად გამოიყენეს ჰეპარინი. ამგვარად, გეორგ ჰაასი გახლდათ ის პიროვნება, რომელმაც  წარმატებული ჰემოდიალიზისთვის საჭირო ყველა კომპონენტი  გააერთიანა და ყველაფერს ერთად მოუყარა თავი. მან გამოიყენა ეფექტური და უსაფრთხო ანტიკოაგულანტი, შექმნა დიდფართობიანი მემბრანის მქონე აპარატი, უზრუნველყო ფილტრირებად მემბრანაზე სისხლის ეფექტური მიწოდება და სხვა. ჰემოდიალიზის საშუალებით ურემიული კომიდან ადამიანის წარმატებით გამოყვანა პირველად 1945 წლის 3 სექტემბერს განხორციელდა. ჰოლანდიელმა მეცნიერმა და ექიმმა ვილიემ კოლფმა კლინიკურ პრაქტიკაში დანერგვისას კიდევ უფრო დახვეწა და სრულყო გეორგ ჰაასის მიერ შექმნილი დიალიზის აპარატი. პირველი წარმატებულად ოპერირებული პაციენტი გახლდათ 67 წლის ქალბატონი, რომელსაც ურემია ჰქონდა. ჰემოდიალიზს ხომ ურემიასთან საბრძოლველად  მიმართავდნენ (ურემია - ბერძ. ურონ - შარდი, ჰემა - სისხლი. პირდაპირი მნიშნელობით ის სისხლში შარდის არსებობას გულისხმობს, პათოლოგიური თვალსაზრისით კი ორგანიზმის თვითმოწამვლაა, რომელსაც ადგილი აქვს თირკმლის დაავადებათა დროს, თირკმელების მიერ მავნე ნივთიერებათა გამოყოფის უნარის დაქვეითების გამო. განასხვავებენ ურემიის აზოტემიურ და ეკლამფსიურ ფორმებს). ჰემოდიალიზატორით სისხლის გაწმენდის შედეგად, შესაძლებელი იყო სისხლიდან შარდოვანას გამოდევნა და ავადმყოფის კომიდან გამოყვანა. ექიმმა ვილიემ კოლფმა ყოველივე ეს შეძლო. პაციენტის მდგომარეობა 1945 წლის 11 სექტემბერს მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა. მის სიცოცხლეს საფრთხე აღარ ემუქრებოდა. ამგვარად, კლინიკურ პრაქტიკაში პირველად დადასტურდა მეთოდის ეფექტურობა. 1946 წელს ვილიემ კოლფმა გამოსცა პირველი სახელმძღვანელო ურემიულ პაციენტთა ჰემოდიალიზით მკურნალობის საკითხებზე. რაც შეხება ქრონიკულ ჰემოდიალიზს, მისი დაწყების ეპოქად 1960 წელი მიიჩნევა. ამ წელს ბელდინგ სკრიბნერმა და ვეინ კვინტონმა ხანგრძლივვადიანი სისხლძარღვოვანი მიდგომის საკითხი გადაჭრეს. 1960 წლის 10 აპრილს ჩიკაგოში გაცხადდა ინფორმაცია ახალი მოწყობილობის შესახებ. ხანგრძლივვადიანი სისხლძარღვოვანი მიდგომა უზრუნველყოფილ იქნა სხივის არტერიასა და კანქვეშა ვენაში ორი თხელკედლიანი ტეფლონის მილაკის ჩანერგვით (ტეფლონი (პოლიტეტრაფტორეთილენი, ფტოროპლასტ-4) სპეციალურად მიღებული განსაკუთრებული თვისებების მქონე ხელოვნური მასალაა). შუნტის გარეთა ბოლოები ერთდებოდა ტეფლონის მილაკში, რომელსაც აშორებდნენ ჰემოდიალიზის ჩატარების დროს, შუნტებს კი ჰემოდიალიზატორს უერთებდნენ.    
საიტი შეიქმნა 2016 წელს, საიტის შემქმნელი: astalavista. ყველა უფლება დაცულია
დახურვა
ჩვენს შესახებ